يكي از دوستانم از حديثي قدسي نقل مي كرد كه: خداوند دوبار قهقهه مي زند،
بار اول زماني كه تمام عالم جمع شوند تا شخصي را از اوج عزت فرو اندازند.
بار دوم زماني كه خدا بخواهد كسي را خوار كند ولي همه عالم سعي در بزرگداشت او نمايند.
لذا اگر در راه رسيدن به اهدافمان بجاي چنگ زدن به دامان بندگان او، به خود حضرتش كه تنها قدرت بلا منازع عالم است متوسل شويم و فقط او را "ارباب" خود بدانيم و لاغير، ديگر بنده پروري و بنده نوازي و در مقابلش بندگي و اظهار عجز در برابر بندگانش محلي از اعراب ندارد و بندگي فقط و فقط او را سزاست. چرا كه رب الارباب، كس ديگر است و ما همه بنده ايم، اگر بخواهد به عرش مي برد، اگر نخواهد به فرش مي كوبد.
یعنی اگر در راه رسیدن به موفقیت از خود شکیبایی و صبر نشان ندهیم و بخواهیم یک شبه راه صد ساله را طی کنیم شاید برسیم ولی احتمالا دچار بی انگیزه گی می شویم. مثلا اگر با سرعت بالا در جاده ای سرسبز و زیبا در حرکت باشیم آیا می توانیم از مناظر دل انگیز و فرح بخش و روح فضای اطراف استفاده ببریم. صبر فرصتی به ما می دهد تا با طولانی تر شدن زمان رسیدن به هدف لذت زندگی را حس کنیم چرا که گذشته رفته آینده نیامده و تنها زمانی که برایمان باقی مانده تا از آن لذت ببریم الان است.
